Elvin Bakiroğlu

MÜŞFİQİN ÖZÜYÜK

Gəl, qəlb dilə gəldi, duyğular dindi,
Gör neçə zamanı vermişik hədər.
Onda bir Müşviqdi, desinlər indi,
Bir Vasif Qərib var, bir Elvin Kədər.

(Vasif Qərib)

Bu şeir necə də yerinə düşdü,
Ürəyim heç nədən nəsə yaratdı.
Fərqi yox beş bənddi, yoxsa ki, üçdü,
Hər bəndi könlümdə xəmsə yaratdı.

Qələmim sınsa da yenə bitişər,
Sınan qəlb olmasın, ürək olmasın.
Ürəyim söz tutar, sözüm yetişər,
Təki daş olmasın, kəsək olmasın.

Çıxsa da yoluma çoxlu daş-kəsək,
Bir qərib küləyi aparacaqdır.
Şeirə bağlanıb sözə can desək,
Kim bizi bu yoldan qoparacaqdır?

Yandı ürəyimdə sönən qığılcım,
Ilhamım işığın seyrinə gəldi.
Qalxdı zirvələrə şeir qılıncım,
Yaratmaq həvəsim yerinə gəldi.

Gah Qərib, gah Kədər desən susarsan,
Bu adla acizik bu həyatda biz.
Nə mən dayanaram, nə sən susarsan,
Müşviqin özüyük şeriyatda biz.